|
Poniżej prezentujemy niektóre pojęcia związane z kopiarkami i drukarkami.
 Drukarka GDI (Graphical Data Interchange) - tą nazwą określone są drukarki, które do
przygotowania wydruku wykorzystują procesor oraz pamięć wewnętrzną komputera
sterującego wydrukiem (system operacyjny Windows). Drukarka taka potrafi drukować tylko układy kropek, więc
otrzymuje od komputera już przetworzoną postać dokumentu. Dla przyśpieszenia wydruku w wyżej
wymienionych drukarkach stosuje się pamięć wewnętrzną. Najnowsze urządzenia wielofunkcyjne
firmy DEVELOP posiadają w standardzie conajmniej 8MB pamięci, a opcjonalnie nawet do 160MB.
Drukarka laserowa stała się synonimem
dowolnej drukarki komputerowej, w której do wydruku używany jest proces kserograficzny. Źródłem światła w takiej drukarce
nie musi jednak być laser. Poza nim stosowane są także inne źródła światła, a mianowicie diody elektroluminescencyjne (LED)
i lampy kwarcowe z migawką ciekłokrystaliczną (LCS).
Język opisu strony jest dokładnie tym, na co wskazuje jego nazwa - środkiem, za pomocą
którego komputer informuje drukarkę o tym, co należy zrobić, by zawartośc pliku została
w odpowiedni sposób przedstawiona na papierze, a także aby jak najbardziej przypominała
obraz wyświetlany na ekranie. Najbardziej rozpowszechnione są PCL i PostScript.
PCL to jeden z najbardziej rozpowszechnionych jezyków opisu strony wykorzystywanych w
drukarkach ogólnego przeznaczenia, stosowanych w domach i firmach. Od momentu wprowadzenia go w
1984 roku powstało kilka wersji tego języka. Najnowsza wersja to PCL6. Najłatwiej PCL można
scharakteryzować jako język, który całą stronę traktuje jak duży zbiór kropek, czyli obraz rastrowy.
Takie obrazy wysyłane są do drukarki jako wzorce bitowe. Znaki alfanumeryczne postrzegane są podobnie
- komputer musi załadować do drukarki poszczególne obrazy każdej litery podczas buforowania druku. Oprócz
opisu sposobu drukowania tekstu i grafiki, w poleceniach języka PCL istnieją także polecenia służące do
sterowania drukarką i włączające różne jej funkcje.
Język PostScript opracowany został przez firmę Adobe Systems w 1985 roku i bardzo szybko stał się
standardem stosowanym w przygotowywaniu komputerowych publikacji i grafiki. Najnowsza jego wersja ma numer 3.
W odróżnienia od PCL, język PostScript bardzo przypomina typowy język programowania, z angielskimi słowami
kluczowymi opisującymi drukowaną stronę. Najważniejszą różnicą między tymi językami jest to, że PostScript
tworzy stronę w postaci zbioru obiektów geometrycznych, czyli grafiki wektorowej. Różnice tę najprościej przedstawić
na przykładzie: w języku PostScript linia jest po prostu linią, zaś w PCL stanowi zbiór kropek. PostScript jest bardzo
wydajnym językiem, zawierającym podprogramy i polecenia, które moga służyć nawet do sterowania dyskiem twardym w drukarce
lub do wywoływania innych zaawansowanych funkcji.
Port USB
(Universal Serial Bus, czyli uniwersalna magistrala szeregowa) przypomina pod wieloma względami tradycyjny port szeregowy, lecz można
wskazać także istotne różnice, które spowodowały wielką popularność urządzeń wyposażonych w porty USB. Urządzenie USB można z łatwością skonfigurować
(łatwiejsze jest także korzystanie z niego), a oprócz tego stosując je unika się wszystkich konfliktów konfiguracji. Kabel USB ma cztery żyły. Dwie z
nich służą do przekazu danych (w dwóch kierunkach), a dwie pozostałe do zasilania (dzięki temu można podłączyć kilka urządzeń USB bez konieczności stosowania zasilaczy sieciowych
lub baterii). Port USB może przekazywać dane z szybkością 1,5 Mb/s, albo 12 Mb/s. Natomiast najnowszy standard USB ma przepustowość 480 Mb/s.
Drukarki laserowe do druku monochromatycznego działają na tej
samej zasadzie co kopiarki i wykorzystują proces kserograficzny.
Proces ten w drukarkach tego typu obejmuje sześć kolejnych etapów, w których stosuje się fotoprzewodnictwo materiału.
- Bęben jest oczyszczany z pozostałości toneru i nadawany jest mu ładunek elektrostatyczny.
- Po naładowaniu bębna, jego powierzchnia jest selektywnie naświetlana przez źródło światła, co powoduje
rozładowanie bębna w miejscach występowania obrazu.
- Obracający się beben styka się z rolką pokrytą cząstkami toneru. Z powodu elektrostatycznego przyciągania cząstki
proszku przylegają do naładowanych obszarów na powierzchni bębna i tworzą w ten sposób obraz, który ma być wydrukowany.
- Po uformowaniu obrazu i naniesienie toneru na bęben, drukarka pobiera kartkę papieru i przesuwa ją pod bębnem. Cząstki toneru
opuszczają powierzchnię bębna i przylegają do kartki papieru, która jest naładowana ładunkiem o przeciwnym znaku.
- Papier przechodzący pod bębnem zbiera cząstki toneru, a następnie bęben jest całkowicie rozładowany za pomocą oświetlenia.
Począwszy od tego momentu może rozpocząć się druk następnej strony.
- Kartka papieru z obrazem kierowana jest do grzałki i tam przechodzi między dwiema podgrzewanymi rolkami. Ciepło powoduje stopienie
cząstek toneru, a nacisk rolek wgniata go w papier na stałe.
Laserowy układ oświetlający składa się z lasera wytwarzającego wiązkę światła,
obrotowego zwierciadła i obiektywu ogniskującego wiązkę. Laser zamocowany jest na stałe i oświetla zwierciadło, które porusza się wahadłowo
w poziomie, przemiatając wiązką po obracającym się wolno bębnie. Obiektyw ogniskujący utrzymuje stały rozmiar wiązki tworzącej obraz strony.
W drukarkach z diodami elektroluminescencyjnymi (LED) układ oświetlający skłąda się
z zespołu diod ułożonych w rzędzie oraz z zamocowanego na stałe obiektywu ogniskującego. Drukarki LED wytwarzają od razu całą linię obraz strony,
w odróżnieniu od opisanych wcześniej drukarek laserowych. |
